| تبليغات | X |
|
قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب. دور خواهم شد از این خاک غریب که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق قهرمان را بیدار کند. قایقی از تور تهی و دل از آرزوی مروارید، همچنان خواهم راند. نه به آبی دل خواهم بست نه به دریا-پریانی که سر از آببدر می آرند و در آن تابش تنهایی ماهی گیران می فشانند فسون از سر گیسوهاشان. همچنان خواهم راند. همچنان خواهم خواند: "دور باید شد،دور. مرد آن شهر اساطیر نداشت. زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود. هیچ آیینه ی تالاری،سرخوشی ها را تکرار نکرد. چاله آبی حتی،مشعلی را ننمود. دور باید شد،دور. شب سرودش را خواند، نوبت پنجره هاست." همچنان خواهم خواند. همچنان خواهم راند. پشت دریا ها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است. بام ها جای کبوترهایی است،که به فواره ی هوش بشری مینگرند. دست هر کودک ده ساله ی شهر،شاخه ی معرفتی است. مردم به یک چشمه چنان می نگرند که به یک شعله،به یک خواب لطیف. خاک،موسیقی احساس ترا می شنود و صدای مرغان اساطیر می آید در باد. پشت دریاها شهری است که در آن وسعت خورشیت به اندازه ی چشمان سحر خیزان است. شاعران وارث آب و خرد روشن اند. پشت دریا ها شهری است! قایقی باید ساخت. سهراب سپهری
در این ثانیه های پر فریاد ، جمعی می دوند و جمعی پل می شوند برای دوندگان ،من هم می دوم تا شوم آزاد،حتی برای کوتاه لحظه ای. همه از هم گریزانند و من از خویشتن خویش، همه نالان از آزار بغل دستی، و هر کس که ز آن ها اندکی پیشی بگیرد...و اما...همه غافل،همه از ترس ضربه می زنند... همه می پندارند;هر کس کاو کم می زند ضربه،ضربه او را می زند...!و اما...! هر کس کاو دست خویش را بی غرض به ناتوانان ملول اندکی پیش گذارد،او همان است که خودپل می شود،تا کمی برطول پل ها باز هم بی غرض افزون کند،و اما... هر کس ضربه زند،ضربه او را می زند...در گمان است که هر ان فردی که خود را پل کند...از وظیفه کرده است.پس قدم می نهد بر پل... محکم و محکم تر ...اما با غرض... پل ها سال ها در خاطرات ناتوان جاودان ...عابران هم همه محکم گذرا...پل ها بی غرض از ضربه محکم می شوند! سال ها و سال ها عابران در گذرند و اما پل ها...همه باقی روز ها و سال ها و قرن ها.......!
تنهایی!
زندگی چیه؟ ترس،خنده،سکوت،لبخند... اینا کلمه هایی هستن که ما سعی داریم باهاشون زندگی رو تعریف کنیم! زندگی مثل یه بازی میمونه و کلمه ها قاعده ی این بازی. همه ی ما درون یه بازی هستیم ولی ظاهرا بازی های ما با هم متفاوته! هر یک از ما جز کوچکی از زندگی بزرگ دیگرانیم و دیگران جز کوچکی از زندگی ما... تنها قانونی که تا به حالاز بازی زندگی یاد گرفتم تنهایی بود! چرا تنهایی حاکم زندگی ما شده؟ وقتی به آسمون نگاه میکنی ، به خودت می گی کاش ستاره ای تو آسمون بودم! اون موقه چشمت به ماه می افته که تنها از آسمون به تو نگاه می کنه و احساس تنهایی می کنی! در حالی که تو همون لحظه هزاران آدم دیکه همین حرف هارو به خودشون می گن!! پس اون همه هم که فکر میکنیم تنها نیستیم! شاید دلیل این تنهایی غرور باشه! شاید هم چون هر کسی حاکم زندگی خودش احساس تنهایی می کنه!به نظر من هر کس زندگیشو خودش اداره نکنه(با صرف نظر از دخالت والدین) احساس تنهایی نمی کنه! من از دو قسمت تشکیل شدم زندگیم و حاکم زندگیم یعنی خودم پس من آدم تنهایی هستم!
خیلی وقت حرفی برای گفتن ندارم...
چند وقت پیش به آسمون نگاه می کردم.خیلی عجیب بود،ستاره ها یه نقطه بودن و جز این نقطه های درخشان چیزه دیگه ای دیده نمی شد در حالی که اطراف زمین سیاره ها و کهکشان های رنگارنگ زیادی وجود داره!!! با خودم گفتم ما انسان ها چقدر بدبختیم که از این همه زیبایی، سیاهی و نقطه های درخشان می بینیم بعد کمی فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که خوش شانسیم چون جزی از این زیبایی هستیم
تو یه بیابون تک و تنها بودم... از دور به شهرایه اطراف نگاه می کردم .آرزو می کردم که اون جا باشم و صدای من هم جزو اون صدا های خنده ای باشه که به گوشم می رسید. تصمیم گرفتم اون جا برم و به راه افتادم،انقدر رفتم تا رسیدم. با خودمگفتم به آرزوم رسیدم. اول همه چیز خوب پیش میرفت، بعد به مدت احساس دل تنگی کردم احساس کردم تو ته دلم یه چیزی گم کردم که جاشو با خنده نمی تونم پر کنم... یه روز وقتی به آسمون نگاه می کردم،اون موقه فهمیدم دیگه ستاره ای برای تماشا کردن ندارم!!!!!!!!! درسته که بیشتر لبخند می زدم ولی هیچ کدوم از لبخندهام به اندازه ی لبخندی که موقع تماشای ستاره ها تو اون بیابون می زدم دلمو شاد نمی کرد!!! شهر با زیبایی،فریب دهنده ی ماهری شده و گریه ها و زشتی هاشو با چراغ های رنگارنگ پرده زده. الان دوباره راهی همون بیابونم تا برای خودم شهری کوچیک با آسمونی پر از ستاره بسازم، و از این به بعد دنبال آرزویی نمیرم که ستاره هامو از من بگرن.
وسایل مورد نیازم را جمع کردم و برای اطمینان خاطر دوباره چک کرئم(خاترات،غم ها،شادی هاو...)
آن روز مهم ترین روز زندگی ام بود و من برای اولین بار می خواستم به درونم سفر کنم... . . . چشم نفسم باز شده بود و سعی می کردم روی واقعی کسانی را که در دلم جای داشتند را ببینم. آن ها چره های خود را با صورتک های مصنوعی پوشانده بودند. ناگهان نوری در مقابلم ظاهر شد وگفت:تو به این جا آمده ای و می خواهی خود را عوض کنی! یادت باشد که فقط یک شانس داری،پس عجله نکن... آن گاه آینه ای در دستانم ظاهر شد . من در آن آینه تمام خاطرات خوب وبدم را می دیدم و می توانستم هر کدام از آن ها را به دلخواه حذف کنم... دستانم را بالا بردم و از خدا خواستم که مثل همیشه مرا راهنمایی کند. پس از چند دقیقه صدایی شنیدم،صدایی که با شنیدنش دلم آرام گرفت، آنگاه به من گفت: غم هایت راهنمای تو خواهند بود... با خود گفتم شاید منظور خدا این است که باید شادی هایم را حذف کنم،پس بدون هیچ فکری تمام شادی هایم را پاک کردم. سپس دوباره به گردش در آمدم،هنگامی که از مقابل آیینه ی نفسم رد می شدم دختر پیری را دیدم که نمی توانست سنگینی بار هایی که به دوش داشت را تحمل کند. آری آن دختر من بودم. من بدون هیچ فکری شادی هایم را حذف کرده بودم،بی خبر از آن که شادی هایم یاری رسانم در تحمل سختی هایم بودند. از آن پس یاد گرفتم که چگونه از هر لبخندم برای خود شادی بسازم. حال دریایی از شادی در دل دارم و پشت هر شادی دریایی از غم گنجانده ام.
|
About |
!!!!
